Intensywnie. Czekoladowo. Pomarańczowo.

Moim ulubionym filmowym czarodziejem jest Tim Burton. Celowo nie piszę - reżyserem, a właśnie czarodziejem, bo nie znam drugiego takiego, który potrafiłby wyczarować w swoich filmach tak niesamowity klimat. Uwielbiam przenosić się w świat wykreowany przez Burtona. Mam gwarancję, że zawsze będzie intensywnie. Choćby tak intensywnie jak w filmie "Charlie i fabryka czekolady".

I gdybym miała swoją dzisiejszą kulinarną propozycję dopasować do filmowego dzieła - to zdecydowanie  wybrałabym wspomniany powyżej film. Z tą różnicą, że "Charlie i fabryka czekolady" nie wszystkom może się podobać, natomiast dzisiejszemu sernikowi - trudno się oprzeć.

  

Dziś przedstawiam Wam sernik czekoladowy. Rozpływający się w ustach.  Intensywnie czekoladowy. Z nutką pirackiego rumu i słonecznych pomarańczy. Sernik, który zachwyca swoim smakiem nawet tych, którzy do serników podchodzą sceptycznie (czytaj autorka tego bloga). I który z pewnością sprawdzi się w trakcie zbliżających się już wielkimi krokami Świąt Bożego Narodzenia.

Sernik czekoladowo-pomarańczowy.*

Potrzebujemy:

Na spód -
125 g ciastek digestive
60 g masła
1 łyżka kakao

Na masę serową -
750 g trzykrotnie mielonego twarogu (użyłam takiego z wiaderka)
180 g cukru
180 g gorzkiej czekolady
3 jajka
180 ml kremówki
skórka otarta z pomarańczy
1 łyżka kandyzowanej skórki pomarańczowej
2-3 łyżki rumu

Na polewę -
75 g czekolady
125 ml kremówki
1 łyżeczka miodu
odrobina skórki pomarańczowej

Działamy:

Spód. Ciasteczka mielimy blenderem (lub kruszymy zawinięte w ściereczkę przy pomocy wałka). Dodajemy do nich kakao, a następnie roztopione masło. Mieszamy. Układamy w foremce o średnicy 24 cm, wyłożonej papierem do pieczenia i schładzamy w lodówce.

Masa. Czekoladę roztapiamy w kąpieli wodnej i studzimy. Ser miksujemy z cukrem na gładką masę, dodajemy ostudzoną czekoladę, a następnie jajka, kremówkę, rum i pomarańczową skórkę. Dokładnie mieszamy - ale nie dłużej niż do połączenia składników, ponieważ nie należy zbytnio napowietrzać masy (zbyt długie miksowanie powoduje, że potem nasz sernik może popękać). Masa powinna być gładka i jednolita.

Wylewamy na schłodzony spód. 

Piekarnik nagrzewamy do 160 stopni i pieczemy w nim nasz sernik - przez około 1 godzinę i 10 minut. Po tym czasie wyłączamy piekarnik i zostawiamy w nim nasz sernik na około godzinę. Po godzinie wyciągamy i studzimy do końca.

Polewa. Czekoladę rozpuszczamy w śmietanie kremówce razem z łyżeczką miodu i skórką pomarańczową. Lekko studzimy i następnie polewamy nią sernik. Można pokryć całość, można zrobić esy-floresy - twórcze podejście - mile widziane :)

Po całkowitym ostudzeniu sernika chowamy go najlepiej na całą noc do lodówki. Smacznego!

* Powyższy przepis na sernik to połączenie dwóch przepisów - Nigelli i Doroty z Moich Wypieków - z moimi zmianami i dodatkami. I po popularności tego sernika - muszę przyznać, że to bardzo udane połączenie :)

briser la croûte d'une crème brûlée

Gorąca czekolada z creme chantilly i wiórkami czekoladowymi. Małe przyjemności, słodkie nieszkodliwe pokusy. Paprykowy rożek, jak mówiła Vianne – mocny, odważny smak. Manon blanc z migdałem, puszysty od śnieżnego kremu.

Porcja świeżego, czystego, intrygującego umiarkowania czyli ratatouille wykonanego przez małego Remy’ego.

Smażone, zielone pomidory podawane przez Ruth w The Whistle Stop Cafe.

Kuchnia, zawsze ciepła przy Roosevelta w Poznaniu, u Borejków, a w niej złote jabłka Hesperyd, paluszki Aspazji i inne cuda… cudowne w swej prostocie...

Lubię poddawać się swojej wyobraźni. Dosiadam się do kuchennego stołu… zajmuję miejsce przy ladzie… wygładzam obrus na stoliku… wyrównuję sztućce... zanurzam łyżeczkę w filiżance... czekam, aż wyobraźnia podsunie mi najpierw zapach… potem smak… tak bardzo nieznany, tak bardzo tajemniczy… rozkoszuję się tą chwilą, by potem przenieść ją do swojej kuchni.

… briser la croûte d'une crème brûlée ... czyli to co lubi Amelia… przebijanie się przez skorupkę do crème brûlée… to też bardzo długo był smak wyłącznie z mojej wyobraźni. I oto – w końcu! dzięki temu że stałam się szczęśliwą posiadaczką mojego małego palnika postanowiłam nie czekać dłużej na Paryż - stworzyłam go u siebie.

Crème brûlée

(na cztery porcje, płytki o średnicy 15 cm)

potrzebujemy:

500 ml śmietanki kremówki (użyłam 36%)

1 duża laska wanilii (w razie braku takowej - w ostateczności - cukier w prawdziwą wanilią)

6 żółtek

5 łyżek drobnego cukru (użyłam białego)

około 0,25 szklanki cukru do karmelizowania - korzystałam zarówno z białego, jak również z trzcinowego

działamy:

Rozgrzewamy piekarnik do 100 stopni C [bez termoobiegu].

W garnuszku - najlepiej takim, który się za szybko nie przypala - zagotowujemy powolutku śmietanę, cukier i wanilię. Kiedy nasza śmietana z dodatkami chwilę pobulgocze, odstawiamy ją na bok, aby lekko ostygła.

Ubijamy żółtka lekko, aż będą dobrze wymieszane - tak aby żółtka nie stały się białe i napowietrzone. Wlewamy chochlę śmietanki - lekko ostudzonej, mieszamy, następnie kolejną chochlę, ponownie mieszamy. Wlewamy resztę śmietany.

Tu autorka przepisu, z którego korzystałam, sugeruje uderzenie mocno naczyniem z naszym kremem o blat, po to żeby pozbyć się wszelkich bąbli - warto przy tym uważać, żeby nasz krem nie wylądował gdzieś na podłodze. Crème brûlée powinien być gładki, bez bąbli, niewyrośnięty. Przelewamy przez sitko do miski, a następnie rozdzielamy na miseczki [najlepsze są płytkie, o dużej średnicy].

Pieczemy w 100 stopniach przez około 50 minut. Masa po wyjęciu nie będzie sztywna - ma być ścięta, sprężysta, lekko budyniowa. Krem studzimy, a następnie przykrywamy folią i chowamy do lodówki na przynajmniej cztery godziny.

Bezpośrednio przed podaniem posypujemy cukrem i karmelizujemy palnikiem. W razie braku palnika - można ewentualnie podłożyć pod grill w piekarniku na chwilkę, tak aby nie przypalić zbytnio naszego kremu.

Smacznego!

p.s. przepis pochodzi z forum cincin, autorką jest Malgosimi;

i wierzę, że efekt, jaki uzyskałam jest tym właściwym :) w każdym razie - smakowało. Bardzo...